Livemuziek
Jazz in De Dillewijn
Ontmoetingsplek voor echte jazzfanaten
14 December 2025, De Dillewijn, Ankeveen
Tekst: Storm Bakker
Wie op zondagmiddag Theater De Dillewijn in Ankeveen binnenstapt, betreedt een andere wereld. Het kerkgebouw, ontworpen in 1907 door de architect naar wie het theater vernoemd is, is enige tijd geleden door Cultureel Centrum Ankeveen omgebouwd tot een intieme, multifunctionele locatie, met een klein podium, licht en geluid, toneel, muziek, exposities en allerlei culturele activiteiten. Tijdens de jazzmiddagen (elke tweede zondag van de maand) vinden liefhebbers van heinde en verre hun weg naar dit stukje oude veenkolonie, ten westen van Bussum. Zij worden hartelijk onthaald door een team van betrokken vrijwilligers dat alles draaiende houdt.
Ron Wehrens
De drijvende kracht achter Jazz in De Dillewijn is Ron Wehrens, toetsenist en wereldreiziger, van oorsprong Limburger, sinds enkele jaren een betrokken inwoner van Wijdemeren. Twee jaar geleden begon hij hier de maandelijkse jazzconcerten Bubbling Blue Notes. De sfeer is warm en gemoedelijk, een ontmoetingsplek voor echte jazzfanaten. Zodra de eerste noten klinken, verstomt het geroezemoes vanzelf. En waar nodig herinnert de gastheer vriendelijk maar beslist: hier luister je naar live muziek, in een echte concertante sfeer.
Thomas Winther Andersen
Als curator fungeert contrabassist Thomas Winther Andersen, de aimabele Noor die studeerde in New York en Amsterdam en met zijn vrouw Henriette in Weesp is neergestreken. Andersen werkte met de finefleur van de Nederlandse jazz en heeft inmiddels een reeks indrukwekkende albums op zijn naam, die hij maakte met spelers als John Engels, Robert Rook, Jimmy Halperin en Chander Sardjoe. Elke maand stelt hij een kwartet samen van uitmuntende jazzmusici die twee sets lang het publiek verrassen, uitdagen en meeslepen.
Karel Boehlee
In december was het in de Ankeveense Dillewijnkerk de beurt aan Paul van der Feen, Roy Dackus en Karel Boehlee. Laatstgenoemde, door Ron Wehrens aangekondigd als ‘één van de beste pianisten van ons continent’, schitterde zoals altijd in essentieel en kleurrijk pianospel. Geen noot te veel, geen akkoord vrijblijvend; zijn keuzes waren doordacht en subtiel genuanceerd. Hij speelde ruimtelijk, zodat het geheel kon ademen en loskwam van het alledaagse.
Paul van der Feen
Daar tegenover stond zijn speelkameraad Paul van der Feen, onder meer bekend van het Metropole Orkest. Hij soleerde frivool en scheutig, dartelend als een jonge pink in de wei. De virtuoze alt-saxofonist liet in De Dillewijn geen moment onbenut om met speels gemak talloze technisch verbluffende hoogstandjes uit te halen, ondersteund door een ijzingwekkend strakke embouchure. Gelukkig haalde Van der Feen zelf de angel uit het flamboyante muzikale exhibitionisme, toen hij zich tijdens een unaccompanied ending te buiten ging aan sheets of sound, klankgordijnen met een extreem hoge ‘nootdichtheid’. Opeens liet hij een stilte vallen en zei vol relativerende zelfspot: “Nee, dit is wel erg overdreven.” Later had hij de lachers nogmaals op zijn hand, toen hij in plaats van een slotnoot uitriep: “Ik vind ’t echt zó fijn om hier te zijn! Genieten!” Hij meende het, uit de grond van zijn hart. De zaal omarmde de virtuoze rietblazer in gedachte en iedereen genoot deze middag samen.
