Album release
Lunar Clock - II
Het vleesgeworden Panta Rhei van de huilende filosoof Heraclitus
℗ © 2025
By: Storm Bakker
Er zijn albums die je uitnodigen om ze te beluisteren; ‘Lunar Clock II’, de nieuwste release van het mysterieuze Nederlands-Italiaanse trio Lunar Clock, nodigt je uit om te beleven. Muziek vol verrassingen en vragen, met invloeden uit klassieke muziek, prog- en, jazzrock en avant-garde pop. Melodieën ontvouwen zich onverwacht, verschijnen als nevel en lossen weer op. Bas en drums doemen op als voertuigen van de ziel. Sferische synthesizers gaan in elkaar over, vloeibaar als dromen. Aldus is het kersverse album geen verzameling tracks, maar een uitgestrekt episch klankgedicht; een alchemische constellatie van klanken en sferen; een idioom dat refereert aan diepzinnige en metafysische elementen.
Zanger Robin Boer zingt met een pure, etherische expressie. Zijn stem, helder en licht, snijdt door de bijkans copieuze arrangementen. Zijn stem lijkt geschoeid op de leest van Canterbury en Polder-Prog. Dan weer introvert, helder en etherisch, als een hoge tenor uit de late middeleeuwen, dan weer trancematig en bezwerend, zoals in het tweede nummer ‘Sateria’ waar hij bewust in de huid lijkt te kruipen van wijlen Daevid Allen (Gong), om de luisteraar vanuit het hiernamaals in zijn betoverende ban te krijgen. In ’Metaphors’ klinkt hij nuchter en contemplatief, in de geest van David Sylvian. Andere voorbeelden zijn Brian Wilson, Edward Reekers en Steven Wilson.
Ook zijn gebruik van synthesizers verdient bijzondere vermelding. Boer kiest voor een gelaagde mix van vintage klanken, hier en daar aangevuld met een digitaal geluid of Mellotron sound-alike. Af en toe verschijnen old-school jazzrock grooves door Karsten van Straten (drums) en Achille Regazzoni (bas), die echter weer verdwijnen zo snel als ze gekomen zijn. Lunar Clock is het vleesgeworden Panta Rhei van de huilende filosoof Heraclitus van Efeze. Alles beweegt, alles is vloeibaar. Weinig koude lassen, nauwelijks staande beginnetjes en eindjes. De elementen waaien aan in de wind; ze ebben weg in de stroom van vintage klanken. Wat dat betreft kan studio engineer Bart Wagemakers worden beschouwd als extra bandlid.
Volgens de liner notes is alle muziek gezamenlijk gecomponeerd door de bandleden. Op twee passages na zijn alle teksten in het Engels geschreven door Robin Boer. De teksten ontvouwen zich als poëtische driften, dwalend door filosofische reflecties met subtiele romantiek, om uiteindelijk te culmineren in een heldere boodschap van hoop:
“Now we’re on the verge of solving,
There’s plenty of space in space.
Embrace our place.”
Aldus is Lunar Clock II organisch, ongrijpbaar en raadselachtig, op het randje van paradoxaal. Enerzijds roept het een dystopisch wereldbeeld op, met dreigende luchten en bliksems aan de horizon, anderzijds opent de muziek een deur naar een vreugdevolle wereld, net daarachter. Dollende kinderen in ochtendgloren, zich van geen kwaad bewust; naïeve jongens spelend met vuur. De laatste klanken zijn levend water, weglopend in een afvoerput.
